فراتر از نتیجه · ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۶
اتل د مقاومت بنسټ کېښود؛ وروستیو توپوهونکو لوبه وژغورله
افغانستان وروستۍ ورځ له اوو پاتې وېکټو سره پیل کړه او د ورځې په پای کې یې دوه وېکټې لا هم خوندي وې. د صدیقالله اتل سلیزې د لوبې د ژغورلو زمینه برابره کړه او وروستیو توپوهونکو بنګلهدېش بریا ته پرېنښود.
د ASJF نیوز تحریر پلاوی
قیس احمد د لوبې وروستی توپ شپږیزه کړ. تر هغه وخته افغانستان مساوي پایله خوندي کړې وه. دې ګوزار لوبې ته په زړه پورې پای ورکړ، خو لوبه تر دې وړاندې په هغه کار ژغورل شوې وه چې ډېر وخت پام نه ور اوړي: توپونه تېرول، ملګرتیاوې غځول او سیال ته په اسانه وېکټ نه ورکول.
په ابوظبۍ کې د افغانستان د وروستۍ ورځې لاسته راوړنه باید له همدې اړخه وارزول شي. د وروستیو توپوهونکو مقاومت اړین و. خو تر هغه وړاندې زغمناکې توپوهنې هم هغوی ته د لوبې د ژغورلو فرصت ساتلی و.
افغانستان ورځ پر ۱۳۲ منډو او درې سوځېدلو لوبغاړو پیل کړه. د ۴۷۹ منډو هدف ته د رسېدو لپاره ۳۴۷ نورې منډې پاتې وې. صدیقالله اتل پر ۳۵ او حشمتالله شاهدي پر ۱۹ منډو ولاړ وو. بنګلهدېش اوو وېکټو ته اړتیا لرله؛ افغانستان باید دومره وخت توپوهنه کړې وای چې د دغو وېکټو د اخیستلو فرصت پای ته ورسېږي.
د سهار په پیل کې د شاهدي د ناروغۍ له امله له میدانه وتلو د افغانستان کار ستونزمن کړ. اکرام عليخېل له اتل سره یوځای شو او د دوی ۶۶ منډو ملګرتیا د دې بدلون اغېز محدود کړ. اکرام تر غرمې لږ مخکې پر ۳۳ منډو وسوځېد او افغانستان د غرمې وقفې ته پر ۲۰۳ منډو او څلورو وېکټو ورسېد. بنګلهدېش وېکټ واخیسته، خو د ناستې ډېره برخه وخت یې هم مصرف شوی و.
دا د افغانستان د لوبې لومړی مهم ټکی و. په کریز کې د لوبغاړي بدلېدو د مخکېني کار ارزښت له منځه یو نه وړ. راتلونکي توپوهونکي مقاومت ته دوام ورکړ.
اتل د دې پاڼۍ اصلي تکیه پاتې شو. په ۳۳۲ توپونو یې ۱۱۱ منډې وکړې. د دې سلیزې ارزښت په دې کې هم و چې اتل څومره وخت له خپلو ملګرو سره په کریز کې پاتې شو. تر هغه چې دی موجود و، راتلونکی توپوهونکی له یوې روانې پاڼۍ سره یوځای کېده او اړ نه و چې مقاومت له سره، یوازې پیل کړي.
افغانستان د چای وقفې ته پر ۲۶۵ منډو او شپږو وېکټو ورسېد، اتل لا هم ناسوځېدلی و. عصمت عالم یوازې څلور منډې کړې وې، خو ۶۰ توپونه یې لوبولي وو. شاهدي بېرته راغی او خپله پاڼۍ یې پر ۳۶ منډو پای ته ورسوله. د دوی د منډو شمېر توپیر درلود، خو دواړو هغه وخت مصرف کړ چې بنګلهدېش د بریا لپاره ورته اړتیا لرله.
بیا اتل پر ۲۸۱ منډو د افغانستان اوومه وېکټ شوه.
د هغه سوځېدو د وروستۍ ناستې حالت بدل کړ. بنګلهدېش هغه توپوهونکی له میدانه ایستلی و چې د افغانستان د پاڼۍ ډېره برخه پرې ولاړه وه. درې وېکټې پاتې وې او توپاچوونکو ته د وروستیو لوبغاړو د ژر سوځولو فرصت برابر شوی و.
خو یمین احمدزي او قیس احمد دا فرصت په چټکې بریا بدل نه کړ. د اتمې وېکټې لپاره یې ۴۵ منډې زیاتې کړې او ۱۱۰ توپونه یې تېر کړل. د دې ملګرتیا تر ټولو مهم ارزښت همدا توپونه وو. بنګلهدېش د اتل له سوځېدو هیله اخیستلی شوه، خو لوبه یې په بیړه پای ته نه شوه رسولی.
د یمین ۱۹ منډې په ۸۵ توپونو کې د دې ځانګړې دندې لپاره لویه ونډه وه. د وروستي توپوهونکي په توګه دومره وخت په کریز کې پاتې کېدل یوازې په هوډ نه کېږي. سم قضاوت او د توپ کنټرول هم غواړي، څو د توپاچوونکو پرلهپسې هڅې بېځوابه پاتې شي.
قیس بله ډول پاڼۍ وکړه او په ۸۰ توپونو پر ۴۹ منډو ناسوځېدلی پاتې شو. منډو یې ارزښت درلود، خو د یمین له سوځېدو وروسته په کریز کې پاتې کېدل یې هم مهم وو. ضیاالرحمن بیا ۱۲ توپونه له منډې پرته تېر کړل. په دې حالت کې صفر هم ګټوره ونډه وه: بنګلهدېش د هغه وېکټ غوښتله، خو ترلاسه یې نه کړه. افغانستان له ۱۴۲ اورونو وروسته پر ۳۴۶ منډو او اتو وېکټو لوبه پای ته ورسوله.
بنګلهدېش ځینې فرصتونه هم له لاسه ورکړل. یو غورځېدلی کېچ او د رناوټ له لاسه وتلي فرصتونه د افغانستان په ژغورل کېدو کې شامل وو. منصفانه ارزونه باید دا هم ومني. د افغانستان مقاومت له تېروتنو پاک نه و، خو دومره دوام یې وکړ چې د سیال تېروتنې ګرانې تمامې شي.
د افغان کرکټ لپاره یې درس روښانه دی. د وروستیو لوبغاړو توپوهنه چمتووالي ته اړتیا لري، ځکه د ټېسټ پایله بدلولی شي. هغه توپاچوونکی چې یو بل سپېل وزغمي یا له اصلي توپوهونکي سره ملګرتیا وغځوي، خپلې لوبډلې ته یو بل فرصت ورکوي. دا کار باید په تمرین او انتخاب کې ارزښت ولري.
دې مساوي پایلې د لومړۍ پاڼۍ له کمښت سره تړلې اندېښنې ختمې نه کړې. خو یوه د پام وړ خبره یې ثابته کړه: کله چې د افغانستان اصلي مقاومت پای ته ورسېد، پاتې توپوهونکو دنده پرېنښوده.
اتل د پاڼۍ ډېره برخه بنګلهدېش په کار بوخت وساته. یمین، قیس او ضیا تر پایه هماغه کار پرې وکړ. افغانستان ځکه ټېسټ وژغوره چې مسوولیت د توپوهنې تر وروستیو لوبغاړو ورسېد او هغوی ومانه.
